μύκημα
μύκημα, a lowing, bellowing, roaring
μῡκ-ημα, ατος, τό,
- = foreg., βοῶν μυκήματα E. Ba. 691, cf. Call. Del. 310, A.R. 1.1269, etc.; μ. λεαίνας Theoc. 26.21; roar of thunder, A. Pr. 1062 (anap.):—rare in Prose, of a vase, Arist. Pr. 938a10; of the earth, Id. Mu. 396a13, D.C. 68.24; of winds in a cave, Corn. ND 22.
μύκημα, ατος (τὸ) [ῡ] c. le préc. Eur. Bacch. 690 ; Call. Del. 310 ; Plut. M. 972d ; en parl. d’une lionne, Thcr. Idyl. 26, 21.
μύκημα, τό, das Gebrüll ; μυκήματα βοῶν, Eur. Bacch. 690 ; auch vom Donner, Aesch. Prom. 1064 ; sonst nur bei sp.D., wie Maneth. 5.162, im plur.; auch Luc. Phal. I.13.
ven a mí, Selene de tres rostros, que por tus bocas emites un mugido de toros
tú
μύκημα
μύ_κημα, ατος, τό,
- a lowing, bellowing, roaring, of oxen, Eur.; of a lioness, Theocr.; the roar of thunder, Aesch.