μυκητής
μυκητής, a bellower
μυκ-ητής, οῦ, Dor. μῡκᾱτάς, ᾶ, ὁ,
- bellower, of oxen, Theoc. 8.6; of Poseidon, Corn. ND 22.
μυκητής, οῦ [ῡ] adj. m. qui mugit, Corn. N.D. 22 ||
➳ Dor. μυκατάς, Thcr. Idyl. 8, 6.
Étym. μυκάομαι.
μυκητής, [ῡ], ὁ, der Brüllende, Brüller, Theocr. 8.6.
μυκητής
μῡκητής, οῦ,
μυκάομαι
- a bellower, of oxen, Theocr.