μυκηθμός
μυκηθμός, a lowing, bellowing
μῡκ-ηθμός, ὁ,
- lowing, bellowing, of oxen, Il. 18.575, Od. 12.265, A.R. 3.1297, etc.; but μυκηθμοῖσι . . μήλων with bleatings of sheep, A. Fr. 158; ὁ μ. τῆς γῆς rumbling, Luc. Peregr. 39.
μυκηθμός, οῦ (ὁ) [ῡ] mugissement, Il. 18, 575 ; Od. 12, 265 ; Eschl. (Str. 580) ; Thcr. Idyl. 25, 98 ; en parl. d’un tremblement de terre, A. Rh. 3, 864 ; Pol. 12, 25, 20, etc.
Étym. μυκάομαι.
μυκηθμός, [ῡ], ὁ, das Brüllen der Rinder, βοῶν, Od. 12.265 ; μυκηθμῷ δʼ ἀπὸ κόπρου ἐπεσσεύοντο, Il 18.675 ; Aesch. frg. 143 u. sp.D., wie Add. 3 (VI.228); auch Luc., γῆς, de Morte Peregrin. 39.
μυκηθμός
-οῦ, ὁ
[μυκάομαι.]
A lowing or bellowing : μυκηθμοῦ βοῶν Od. 12.265. Cf. Il. 18.575.
el octavo compañero de tu nombre es un mugido
μυκηθμός : lowing, bellowing, Il. 18.575 and Od. 12.265.
μυκηθμός
μῡκηθμός, οῦ, ὁ,
- a lowing, bellowing, of oxen, Hom.