παρανοέω
παρανοέω, to think amiss, to be deranged, lose one’s wits
Could not find παρανοήσαντος in Logeion dictionaries.
παρανοήσαντος aorist active participle masculine genitive singular, aorist active participle neuter genitive singular of παρανοέω
παρανο-έω,
- think amiss, παρακούουσι καὶ παρανοοῦσι Pl. Tht. 195a: c. acc., misconceive, misunderstand, τὰ λεγόμενα Simp. in Ph. 1360. 9.
- II to be deranged or senseless, lose oneʼs wits, E. IA 838, Ar. Nu. 1480, Lys. Fr. 74, Arist. Ath. 56.6.
παρα·νοέω-οῶ :
1 mal comprendre, Plat. Theæt. 195a ||
2 avoir la raison troublée, Eur. I.A. 838 ; Ar. Nub. 1480 ; Lys. fr. 44 ||
3 se relâcher de pensées sérieuses, Plot. Enn. 6, 8, 13.
Étym. vb. de παρανοητέον.
παρανοέω, unrecht verstehen, mißverstehen, Eur. I.A. 837 ; auch wie παραφρονέω, von Sinnen, wahnsinnig sein, Ar. Nub. 1463 u. Sp., wie Luc. Abdic. 30.
παρανοέω
fut. ήσω
- to think amiss, to be deranged, lose oneʼs wits, Eur., Ar.