περισσωματικός
περισσωματικός, of the nature of περιττώματα, excretive
περισσ-ωματικός, Att. περιττ-, ή, όν,
- of the nature of περιττώματα, excretive, excrementitious, ἀπόκρισις Arist. PA 681b36; ὑγρότης Plu. Sanit. 2.130b; π. [μόριον] for excretion, Arist. HA 531a29, etc.
- 2 of persons, abounding in περιττώματα, ib. 584a6, Pr. 873a18; σώματα Id. GA 766b35 (Comp.); βρέφη Alex.Aphr. Pr. 1.2; π. καὶ παχὺς τὴν σάρκα, of a pig, Jul. Or. 5.177c.
*περισσωματικός, att. περιττωματικός, ή, όν [ᾰ]
1 d’excrément, excrémentiel, Arstt. P.A. 4, 5, 55 ||
2 propre à la sécrétion ou à l’expulsion des excréments, Arstt. H.A. 4, 6, 5, etc. ||
3 dont les excréments sont abondants, Arstt. H.A. 7, 4, 3, etc.
Étym. περίσσωμα.
περισσωματικός, att. -ττωματικός, zum Kot oder Harn, übh. zur Unreinigkeit gehörig, Arist. u. Sp., wie Plut.