περιφθείρομαι
περιφθείρομαι, to wander about
περιφθείρομαι, Pass.,
- to be utterly destroyed, Ph. 2.627.
- II wander about in destitution, Isoc. Ep. 9.10, Lycurg. 40.
- III = τὰς φθεῖρας συλλέγω, Com. ap. Hsch.
περι·φθείρομαι, se consumer, dépérir, Isocr. Ep. 9, 10 ; Lycurg. 153, 5.
περιφθείρομαι, ringsherum verderbt werden ; zu seinem oder Anderer Verderben umherziehen, Isocr. ep. 9.10. Vgl. Hesych.