προκατέχω
προκατέχω, to hold or gain possession of beforehand
Could not find προκατέχοντος in Logeion dictionaries.
προκατέχοντος present active participle masculine genitive singular, present active participle neuter genitive singular of προκατέχω
προκατ-έχω,
- hold or gain possession of beforehand, preoccupy, τὴν πόλιν Th. 4.105; τὸ ἄκρον X. HG 5.4.59; τὸν διάπλουν Plb. 1.61.1; τὰς παρόδους Plu. Nic. 26; διὰ τὸ προκατεσχῆσθαι φρουρᾷ [τὴν ἄκραν Plb. 8.31.1: simply, occupy, ὃν προκατεῖχε τόπον Ael. Tact. 25.7:—Med., hold down before oneself, προκατέσχετο χερσὶ καλύπτρην h.Cer. 197: metaph. in Pass., to be prejudiced, π. εὐνοίᾳ Plb. 8.31.3, 27.4.9, cf. 9.31.2; διαβολαῖς Phalar. Ep. 56.
- 2 Pass., to be predetermined, ὑφʼ ἑτέρας αἰτίας Diogenian.Epicur. 3.60.
- II intr., to be superior, ταῖς ἡλικίαις καὶ ταῖς δόξαις Plb. 27.15.7; ἀγέλης to be leaders of the herd, of bulls, Jul. Or. 6.200d.
προ·κατέχω (f. -καθέξω, ao. 2 -κατέσχον, etc.)
1 tr. occuper auparavant (une ville, une hauteur, etc.) acc. Thc. 4, 105 ; Xén. Hell. 5, 4, 59 ; Pol. 1, 51, 1, etc. ||
2 intr. occuper le premier rang, être supérieur : τινί, Pol. 27, 13, 7, en qqe ch. ||
Moy. tenir devant soi, acc. Hh. Cer. 197.
προκατέχω, (ἔχω), vorhalten ; med., προκατέσχετο χερσὶ καλύπτρην, H.h. Cer. 197, sie hielt vor sich den Schleier herunter ; vorher einnehmen, besetzt haben, προκατασχεῖν τὴν πόλιν, Thuc. 4.105 ; διὰ τὸ προκατεσχῆσθαι φρουρᾷ τὴν ἄκραν, Pol. 8.33.1. – Wie προέχω, den Vorzug haben, übertreffen, οἱ προκατέχοντες ταῖς ἡλικίαις καὶ ταῖς δόξαις, Pol. 27.13.7.
προκατέχω
fut. -καθέξω
- to hold or gain possession of beforehand, preoccupy, Thuc., Xen.:—Mid. to hold down before oneself, Hhymn.