σίκυς
σίκυς,
- v. foreg. [σίκυος]
- II σικύς· ὁ γναφεύς, Hsch.
σίκυς, υος ou σικύς, ύος (ὁ) [ῐ] c. le préc. Alc. 151 ; Diosc. 2, 163 ; 4, 154.
σίκυς, ὁ, = σίκυος ; Alcaeus bei Ath. III.75e ; Diosc.