σικχαίνω
σικχαίνω, loathe, dislike
σικχ-αίνω, (σικχός)
- loathe, dislike, c. acc., σικχαίνω πάντα τὰ δημόσια Call. Epigr. 28.4 Pf.: abs., Plb. 38.5.7, Arr. Epict. 3.16.7, M.Ant. 5.9, etc.
- II Med., Aq. Ex. 1.12, prob. cj. in Euph. 21: aor. ἐσικχάνθην Sch. Ar. Ra. 442.
σικχαίνω (ao. ἐσίκχανα [χᾱ]) prendre en dégoût, en aversion, acc. Call. Ep. 1, 4 ; abs. Pol. Exc. Vat. p. 456 ; M. Ant. 5, 9 ; Arr. Epict. 3, 16, 7 ; Aqu. Gen. 27, 46 ||
Moy. (avec ao. pass. ἐσικχάνθην) m. sign. Aqu. Ex. 1, 13.
Étym. σικχός.
σικχαίνω, vor einer Person od. Sache Ekel, Ueberdruß empfinden, c. acc., πάντα τὰ δημόσια, alles Gemeine ekelt mich an, Callim. 1 (XII.43); auch im med., σικχαίνομαι τοῦτον, ich verabscheue ihn, ep. 30.4 ; ὡς οἱ κακοστόμαχοι πρός τι βρωμάτιον, ὃ μετὰ μικρὸν σικχαίνειν μέλλουσι, Arr. Epict. 3.16.7, vgl. 4.8.34. Von den Atticisten neben βδελύττομαι verworfen, Lobeck Phryn. 226.