σίκυος

σίκῠος [ῐ] or σῐκῠός, ὁ (also σίκυς, ἡ, Alc. 151, Dsc. 2.135, Gal. 19.89 (s.v. βουβάλιος)),

• cucumber, Cucumis sativus, Ar. Ach. 520, Pax 1001, Thphr. HP 7.4.1, Diocl. Fr. 49, al., PCair.Zen. 176.4, al. (iii B.C.); σίκυς ἥμερος Dsc. l.c.; eaten unripe and raw, Hp. Vict. 2.55; but also σ. πέπων, v. πέπων I.2 (πέπων alone is condemned by Phryn. 230); also called σ. σπερματίας, seeding, i.e. ripe cucumber, Cratin. 136.
• • • 2 σ. ἄγριος squirting cucumber, Ecballium Elaterium, Hp. Nat.Mul. 95, Mul. 1.77, Thphr. HP 9.15.6; also σίκυς ἄγριος Dsc. 4.150.

σίκυος, oder σικυός, ὁ, auch σίκυς, ὁ, die gemeine Gurke, Ar. Pax 966 u. Folgde ; Ath. oft ; die unreif u. roh gegessen ward, dah. auch ὠμός ; eine andere Art, die man nur reif aß, hieß σικύα, σίκυος σπερματίας u. σίκυος πέπων, auch allein πέπων, Sp., wie Strat. 39 (XII.197); χνοάοντα, Philip. 20 (VI.102); vgl. Lobeck Phryn. 258 ff.

σίκυος

• a cucumber or gourd, Ar.