συνωριαστής
συνωριαστής, one who drives a συνωρίς
συνωρ-ιαστής, οῦ, ὁ,
- one who drives a συνωρίς, Luc. Zeux. 9.
συνωριαστής, οῦ (ὁ) conducteur d’un char à deux chevaux, Luc. Zeux. 9.
Étym. συνωρίς.
συνωριαστής, ὁ, der auf einem zweispännigen Wagen fährt, Luc. Zeux. 9.
συνωριαστής, οῦ, ὁ,
- one who drives a συνωρίς, Luc. from συνωρίζω