φιλοκίνδυνος
φιλοκίνδυνος, fond of danger, adventurous
Could not find φιλοκίνδυνον in Logeion dictionaries.
φιλοκίνδυνον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of φιλοκίνδυνος
φῐλο-κίνδῡνος, ον,
- fond of danger, adventurous, X. An. 2.6.7, Cyr. 2.1.22, D. 11.22; ἐπίπονος καὶ φ. βίος Isoc. 10.17; θυμοειδὴς καὶ φ. Plu. Arist. 17: Comp., Luc. Peregr. 23: Sup., πρὸς τὰ θηρία φιλοκινδυνότατος X. An. 1.9.6: τὸ φ. adventurousness, Plu. Sollert. 2.966a, Luc. DMort. 12[14].5, etc.: Adv. -νως X. Smp. 4.33, OGI 248.39 (Pergam., ii B. C.); φ. ἔχειν Aristid. 1.394J.: Comp. -ότερον Onos. 1.24.
- 2 in bad sense, foolhardy, -ότατος πάντων ἀνθρώπων εἶ D. 20.145, cf. Ael. VH 12.23, Lib. Ep. 14.2. Adv. -νως Luc. DMort. 27[19].2; διετέθησαν Isoc. 8.97.
φιλο·κίνδυνος, ος, ον [φῐῡ] qui aime le danger, hardi, téméraire, Xén. An. 2, 6, 7 ; Cyr. 2, 1, 22 ; Isocr. 211c ; joint à ἐπίπονος, à θυμοειδής, Plut. Arist. 17 ; τὸ φιλοκίνδυνον, Plut. M. 966a, etc. caractère aventureux, hardiesse ; en mauv. part, témérité, Dém. 501, 16 ||
Sup. φιλοκινδυνότατος, Xén. An. 1, 9, 6 ; Dém. l.c.
Étym. φ. κίνδυνος.
φιλοκίνδυνος, [ῡ], Gefahr liebend, wagehalsig ; Xen. An. 2.6.8 ; πρὸς τὰ θηρία φιλοκινδυνότατος 1.9.5 ; Dem. Lept. 145 u. A.; φιλοκινδύνως καὶ προθύμως διακεῖσθαι Pol. 3.92.5 ; φροντίς Diosc. 29 (VII.707); adv. auch Xen. Symp. 4.33.
φιλοκίνδυνος
φῐλο-κίνδῡνος, ον,
- 1fond of danger, adventurous, Xen., Dem.; πρὸς τὰ θηρία φιλοκινδυνότατος Xen.:—adv. -νως, eagerly, Xen.
- 2in bad sense, fool-hardy, Dem.