φιλοκίνδυνος
φιλοκίνδυνος, fond of danger, adventurous
φῐλο-κίνδῡνος, ον,
- fond of danger, adventurous, X. An. 2.6.7, Cyr. 2.1.22, D. 11.22; ἐπίπονος καὶ φ. βίος Isoc. 10.17; θυμοειδὴς καὶ φ. Plu. Arist. 17: Comp., Luc. Peregr. 23: Sup., πρὸς τὰ θηρία φιλοκινδυνότατος X. An. 1.9.6: τὸ φ. adventurousness, Plu. Sollert. 2.966a, Luc. DMort. 12[14].5, etc.: Adv. -νως X. Smp. 4.33, OGI 248.39 (Pergam., ii B. C.); φ. ἔχειν Aristid. 1.394J.: Comp. -ότερον Onos. 1.24.
- 2 in bad sense, foolhardy, -ότατος πάντων ἀνθρώπων εἶ D. 20.145, cf. Ael. VH 12.23, Lib. Ep. 14.2. Adv. -νως Luc. DMort. 27[19].2; διετέθησαν Isoc. 8.97.
φιλο·κίνδυνος, ος, ον [φῐῡ] qui aime le danger, hardi, téméraire, Xén. An. 2, 6, 7 ; Cyr. 2, 1, 22 ; Isocr. 211c ; joint à ἐπίπονος, à θυμοειδής, Plut. Arist. 17 ; τὸ φιλοκίνδυνον, Plut. M. 966a, etc. caractère aventureux, hardiesse ; en mauv. part, témérité, Dém. 501, 16 ||
Sup. φιλοκινδυνότατος, Xén. An. 1, 9, 6 ; Dém. l.c.
Étym. φ. κίνδυνος.
φιλοκίνδυνος, [ῡ], Gefahr liebend, wagehalsig ; Xen. An. 2.6.8 ; πρὸς τὰ θηρία φιλοκινδυνότατος 1.9.5 ; Dem. Lept. 145 u. A.; φιλοκινδύνως καὶ προθύμως διακεῖσθαι Pol. 3.92.5 ; φροντίς Diosc. 29 (VII.707); adv. auch Xen. Symp. 4.33.
φιλοκίνδυνος
φῐλο-κίνδῡνος, ον,
- 1fond of danger, adventurous, Xen., Dem.; πρὸς τὰ θηρία φιλοκινδυνότατος Xen.:—adv. -νως, eagerly, Xen.
- 2in bad sense, fool-hardy, Dem.