ἀνέγκλητος

I

1 de pers. y abstr. o colectivos personales irreprochable, íntegro X.HG 6.1.13, Mem.2.8.5, ἀ. ἐμαυτὸν ... παρέχειν Isoc.15.97, ἀνεγκλήτους τοὺς πολίτας Arist.Rh.1360^a16, (γυνή) ἀ. οὖσα PGrenf.1.21.18 (II a.C.), cf. IG 2².1271.8 (III a.C.), ἀ. τὴν πόλιν ... παρέσχεν Isoc.15.127, ἡ νομικὴ (φιλία) ἀ. Arist.EE 1243^a6, cf. D.Ep.2.14, I.AI 10.281

• c. gen. de abstr. τῆς φιλοσόφου ἀνέγκλητον μοίρας (ἐμαυτόν) παρέσχον me presenté irreprochable en mi cometido de filósofo Pl.Ep.329b

• tb. c. ἐπί: ἀ. ἐπὶ τοῖς νεωτερισμοῖς I.AI 17.289

• c. dat. de pers. ἀνέγκλητός σοι ὤν careciendo de reproches ante ti, PSI 541.6 (III a.C.).

2 jur., de pers. no sujeto a reclamación legal ἡ ὁμ]ολογοῦσα ἀ. ἔστῳ (sic) SB 7619.22 (I d.C.).

3 de cosas que no da motivo de disputas ἀνεγκλήτους γὰρ δεῖ τὰς οὐσίας πρὸς ἀλλήλους κατασκευάζεσθαι Pl.Lg.737a.

II adv. -ως

1 sin recibir reproche ἀ. ... χρῆσθε τῷ συμφέροντι D.17.2, cf. SIG 436.6 (Delfos III a.C.), PIand.33.14 (II d.C.), ἀ. εἰσμετρεῖν honradamente, PEnteux.47.re.3 (II d.C.).

2 sin dar motivo de litigio ὅπως ἀ. ἔχωσιν Arist.Pol.1321^b22, cf. PMasp.97.29 (VI d.C.).

3 sin hacer reproche τῇ διανομῇ τῶν πραγμάτων ἀνεγκλήτως ... ἕπεσθαι Plu.2.102e.