ἀνέβραχε
ἀνέβραχε, clashed
ἀνέβρᾰχε, (v. *βράχω), 3 sg. aor. 2, with no pres., τὰ δʼ ἀνέβραχε but it [the armour]
- clashed or rang loudly, Il. 19.13; τὰ δʼ ἀνέβραχεν [the door] creaked or grated loudly, Od. 21.48; of water, gushed roaring forth, A.R. 1.1147.
sólo en aor. resonar, hacer ruido
τὰ δ' ἀνέβραχε δαίδαλα
τὰ δ' ἀνέβραχεν ἠΰτε ταῦρος
ἀνήβραχεν· ἤχησεν
ἀν·έβραχε [ᾰχ] 3 sg. ao. 2, craquer, faire du bruit, en parl. d’une armure, Il. 19, 13 ; d’une porte, Od. 21, 48.
Étym. ἀνά, βραχεῖν pré-grec, cf. p.-ê. βράγχος.
ἀνέβραχε
*βράχω
no pres. in use
- clashed or rung loudly, of armour, Il.; creaked or grated loudly, of a door, Od.