ἀνεγχώρητος
ἀνεγχώρητος, impossible
ἀνεγχώρητος, ον,
- impossible, Sch. Hermog. in Rh. 7.135 W.
imposible
ἀδύνατον καὶ ἀνεγχώρητον ποιεῖν τι τὸν υἱόν, ὧν οὐ ποιεῖ ὁ Πατήρ
ἀν·εγχώρητος, ος, ον, inadmissible, impossible, Naz. 8, 255.
Étym. ἀν-, ἐγχωρέω.
ἀνεγχώρητος, unzulässig, unmöglich, Sp.