ἀνδρῷος
ἀνδρῷος, of a man
ἀνδρ-ῷος, α, ον, late form of ἀνδρεῖος, Muson. Fr. 3 p.17 H., Gal. 2.888, Sch. Ar. Ra. 47, Aspasia ap. Aët. 16.18; distinguished by Sch. Lib. Or. 64.54 ἀνδρεῖα ἐσθήματα ἤτοι ἀνδράσι πρέποντα· ἀνδρῷα δὲ οἰκήματα τὰ ἐμπεριέχοντα ἄνδρας.
1 propio del varón
τής ἀνδρῷας κύστεως
2 subst. τὰ ἀνδρῶα habitaciones destinadas a los hombres
ἀνδρῶα δὲ οἰκήματα τὰ ἐμπεριέχοντα ἄνδρας
ἀνδρῷος, α, ον, c. ἀνδρεῖος, Muson. (Stob. Fl. App. p. 54).
ἀνδρῷος, = ἀνδρεῖος, Hippocr.