ἀριστεύω

ἀριστ-εύω,

• to be best or bravest, αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων Il. 6.208; ὃς δέ κʼ ἀριστεύῃσι μάχῃ ἔνι 11.409; ἐν ἀέθλοισιν ἀ. Pi. N. 11.14; gain the prize for valour (v. ἀριστεῖα, τά), gain the highest distinction, Hdt. 3.55, 9.105, Pl. R. 468b, Isoc. 9.16.
• • • 2 c. gen., ἀριστεύεσκε μάχεσθαι Τρώων he was the best of the Trojans . ., Il. 6.460, cf. Hdt. 5.112, 7.106, al.; οὕνεκα βουλῇ ἀριστεύεσκεν ἁπάντων Il. 11.627, cf. Pi. N. 10.10.
    • 3 c. inf., ἀριστεύεσκε μάχεσθαι he was best at fighting, Il. 16.292, 551, etc.; ἀριστεύεσκε μάχεσθαι Τρώων, v. supr.
    • 4 c. acc.rei, ἀ. τι to be best in a thing, στάδιον Pi. O. 10(11).64, cf. 13.43; ἰάλεμον Theoc. 15.98.
    • 5 c. acc. cogn., win as ἀριστεῖα, τὰ πρῶτα καλλιστεῖʼ ἀριστεύσας S. Aj. 435, cf. 1300; πάντα ἀ. Id. Tr. 488, Pl. R. 540a; μεμιγμένην ἀριστείαν ἀ. Plu. Pel. 34.
  • II of things, to be best, ἀριστεύοισαν εὐκάρπου χθονός best of all lands on fruitful earth, Pi. N. 1.14; τὸ κηδεῦσαι καθʼ ἑαυτὸν ἀριστεύει μακρῷ A. Pr. 890 (lyr.); of an opinion, prevail, Hdt. 7.144.

ἀριστεύω, ein ἀριστεύς sein, sich auszeichnen, bes. durch Tapferkeit ; Hom. Il. 6.208, 11.784 αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων ; 7.90 ὅν ποτʼ ἀριστεύοντα κατέκτανε Ἕκτωρ ; 11.506 παῦσεν ἀριστεύοντα μαχάονα ; Od. 4.652 κοῦροι δʼ οἳ κατὰ δῆμον ἀριστεύουσι μεθʼ ἡμέας ; Il. 11.409 ὃς δέ κʼ ἀριστεύῃσι μάχῃ ἔνι ; 16.292 ἀριστεύεσκε μάχεσθαι ; 6.460 ἀριστεύεσκε μάχεσθαι Τρώων ; 11.627 βουλῇ ἀριστεύεσκεν ἁπάντων ; 10.306 v.l. ἵππους, οἵ κεν ἀριστεύωσι, Aristarch ἄριστοι ἔωσι, Zenodot αὐτοὺς οἳ φορέουσιν ἀμύμονα Πηλείωνα, Ar. καλοὺς οἳ φορέουσιν ἀ. Π., s. Scholl. Didym. – Her. 9.74 ; Xen. Mem. 3.5.10 ; ἀριστεύειν χθονός, der Erste, der Fürst des Landes sein, Pind. N. 1.14, 10.10 ; Soph. Ant. 195, Tr. 488 ; ἐρετμοῖς Theocr. 12.27 ; ἐν ἀέθλοις Pind. N. 11.14 ; πάντα πάντῃ ἐν ἔργοις τε καὶ ἐπιστήμαις Plat. Rep. VII.540a ; mit dem acc., σταδίου πόνον Pind. Ol. 11.67 ; vgl. 13.42 ; τὰ πρῶτα καλλιστεῖα Soph. Aj. 435 ; vgl. 1279 ; Theocr. 15.98 ; γνώμη ἀριστεύει, sie ist die beste, sie siegt, Her. 7.144 ; vgl. Aesch. Prom. 892 ; Pind. Ol. 3.44.

ἀριστεύω

[ἀριστεύς.]

3 sing. pa. iterative ἀριστεύεσκε Il. 6.460, Il. 11.627, 746, Il. 16.292, 551, Il. 17.351.

• • 1

    To be best, excel, take the lead Il. 6.208 = Il. 11.784, Il. 11.409: Od. 4.652.

    With complementary infin.: μάχεσθαι Il. 6.460, Il. 11.746, Il. 16.292, 551, Il. 17.351.

  • 2

    To excel (others in something).

    With genit. and dat.: βουλῇ ἁπάντων Il. 11.627.

  • 3

    To perform feats, do deeds of valour Il. 7.90, Il. 11.506, Il. 15.460.

ἀριστεύω

• 1to be best, excel
• • a abs. εἰ δʼ ἀριστεύει μὲν ὕδωρ O. 3.42 κατένευσέν τέ οἱ χαίταις, ἀριστεύοισαν εὐκάρπου χθονὸς Σικελίαν πίειραν ὀρθώσειν κορυφαῖς πολίων ἀφνεαῖς i. e. excelling in its fertile land N. 1.14 καὶ γυναιξὶν καλλικόμοισιν ἀριστεύει πάλαι (sc. Ἄργος) N. 10.10 ἔν τʼ ἀέθλοισιν ἀριστεύων ἐπέδειξεν βίαν N. 11.14 ἀριστεύοντα γὰρ εν[ fr. 6b. e. ἔνθα βουλαὶ γερόντων καὶ νέων ἀνδρῶν ἀριστεύοισιν αἰχμαί, καὶ χοροὶ καὶ Μοῖσα καὶ Ἀγλαία (Boeckh: -ουσιν, -όντων codd. Plutarchi: sc. in Sparta) fr. 199. 2.
  • b c. acc., be best at, victorious in στάδιον μὲν ἀριστεύσεν Οἰωνός O. 10.64 ὅσσα τʼ ἐν Δελφοῖσιν ἀριστεύσατε O. 13.43 στεφάνοις, τοὺς ἀριστεύων Φερένικος ἕλεν Κίρρᾳ ποτέ P. 3.74
  • c c. dat. & inf. τοῦ μὲν ἀντίθεοι ᾰρίστευον υἱέες υἱέων τʼ ἀρηίφιλοι παῖδες ἀνορέᾳ χάλκεον στονόεντʼ ἀμφέπειν ὅμαδον I. 8.25
  • d frag. ]ἀρ[ις]τεύοντι[ (dubitanter supp. Lobel) Θρ. 6. 3.

ἀριστεύω (ἀριστεύς), ipf. iter. ἀριστεύεσκον: be the best or bravest; usually w. inf. (μάχεσθαι); also w. gen., Il. 6.460.

ἀριστεύω from ἀριστεύς

• • • 1to be best or bravest, Hom.:— to gain the prize for valour, gain the highest distinction, Hdt.
    • 2c. gen., ἀριστεύεσκε Τρώων he was the best of the Trojans, Il.; βουλῆι ἀριστεύεσκεν ἁπάντων Il.; c. inf., ἀριστεύεσκε μάχεσθαι was best at fighting, Il.; ἀρ. τι to be best in a thing, Theocr.