ἐναντιαῖος
ἐναντιαῖος, of contrary nature
ἐναντῐ-αῖος, α, ον,
- of contrary nature, Hp. Liqu. 2.
que es de índole opuesta, de naturaleza contraria
νῶτον, στῆθος, ὑποχόνδρια τὰ ἐναντία πέπονθεν, ὅτι ἐναντιαῖα
ἐναντιαῖος, α, ον, de façon ou de nature contraire, Hpc. 425, 38.
Étym. ἐναντίος.
ἐναντιαῖος, α, ον, von entgegengesetzter Art, Hippocr.