ἐναντιολογέω
ἐναντιολογέω, contradict
ἐναντῐο-λογέω,
- contradict, αὐτὸν αὑτῷ Pl. Sph. 268b: abs., Str. 15.1.3.
1 contradecir c. dat. de pers.
ἀναγκάζοντα ... ἐναντιολογεῖν αὐτὸν αὑτῷ
σοί
αὐτοῖ[ς] τι
μήτε ἂν ἡμεῖς ... τοῖς νῦν διδασκομένοις ἐναντιολογῶμεν
μόνων δὲ ἐκείνων μνημονεύων ἐν οἷς ἐναντιολογεῖται πρὸς ἑαυτόν
recordando sólo aquellos (escritos) en los que se contradice a sí mismo
2 contradecirse Eus.Hierocl.12.35, Chrys.M.61.414, tb. en v. med., Chrys.M.61.531.
ἐναντιο·λογέω-ῶ, contredire, Plat. Soph. 268b ; Str. 686.
Étym. ἐν. λόγος.
ἐναντιολογέω, widersprechen, τινί, Plat. Soph. 268b u. Sp.