ἐπικέλομαι
ἐπικέλομαι, to call upon
Could not find ἐπικέκλεο in Logeion dictionaries.
ἐπικέκλεο Verb: aorist middle imperative 2nd singular, Verb: aorist middle indicative 2nd singular of ἐπικέλομαι
ἐπικέλομαι,
- call upon, στυγερὰς δʼ ἐπεκέκλετʼ Ἐρινῦς (redupl. aor. 2) Il. 9.454; ἐπικεκλομένα Δῖον πόρτιν A. Supp. 40 (lyr.): c. dat., παιδί A.R. 3.85.
ἐπι·κέλομαι :
1 appeler à soi, invoquer, acc. Il. 9, 454 ; Eschl. Suppl. 41 ||
2 encourager, dat. A. Rh. 3, 85 ||
➳ Ao. 2 avec redoubl. poét. 3 sg. ἐπεκέκλετο, Il. 9, 454 ; part. ἐπικεκλόμεναι, Eschl. l. c.
ἐπικέλομαι, (κέλομαι), nur aor.2 ἐπικέκλετο, noch dazu herbeirufen ; Ἐρινῦς Il. 9.434 ; Aesch. Suppl. 40 u. sp.D., wie Leon.Alex. 12 (VI.221); τινί, Einem zurufen, Ap.Rh. 3.85 ; Qu.Sm. 12.437.
†ἐπικέλομαι
[ἐπι- 5.]
3 sing. aor. ἐπεκέκλετο.
To call upon, summon, invoke: Ἐρινῦς (i.e. to further his prayers) Il. 9.454.
ἐπικέλομαι , aor. ἐπεκέκλετο: invoke; Ἐρῑνῦς, Il. 9.454†.
ἐπικέλομαι
Epic 3rd sg. aor2 ἐπικέκλετο
- Dep. to call upon, τινα Il.