ἐπιπροΐημι
ἐπιπροΐημι, send forth
Could not find ἐπιπροϊείς in Logeion dictionaries.
ἐπιπροϊείς present active participle masculine nominative singular, present active participle masculine vocative singular of ἐπιπροΐημι
ἐπιπρο-ΐημι, poet. Verb,
- send forth, τὸν μὲν νηυσὶν ἐπιπροέηκα . . Ἴλιον εἴσω on board ship to Ilium, Il. 18.58; but κεῖνον . . νηυσὶν ἐπιπροέηκα θοῇσιν, ἐλθεῖν . . to the ships, to go . ., 17.708; ἄνδρας δὲ λίσσεσθαι ἐπιπροέηκεν ἀρίστους sent them forth to supplicate, 9.520; Μενελάῳ ἐπιπροέμεν ταχὺν ἰόν (Ep. aor. 2 inf.) shoot an arrow at him, 4.94; νημερτέα βάξιν ἐ. A.R. 4.1185; φρῖκας Nic. Th. 778; πότμον Orac. ap. Luc. Alex. 27; λιγὺν οὖρον Orph. A. 361; τινὰ θαλάσσῃ into the sea, A.R. 4.1617, etc.; ῥέεθρον θαλάσσῃ, of a river, D.P. 49, cf. 794: hence, seemingly intr., νήσοισιν ἐπιπροέηκε (sc. νῆα) he made straight for them, Od. 15.299.
ἐπι·προΐημι (f. -προήσω, pf. -προέηκα)
I tr.
1 lancer en avant : τινὶ ἰόν, Il. 4, 94, un trait contre qqn ; en parl. d’un fleuve, ῥέεθρον θαλάσσῃ, DP. 49, son courant dans la mer ||
2 envoyer en avant : τινὰ νηυσὶν Ἴλιον εἴσω, Il. 18, 58, qqn à bord d’un navire à Ilion ; τινὰ νηυσίν, Il. 17, 708, envoyer qqn vers les navires ; ἄνδρας λίσσεσθαι ἐπ. Il. 9, 520, envoyer des députés pour supplier ||
II intr. en appar. (s. e. ναῦν) se diriger (litt. diriger son navire) vers, dat. Od. 15, 299 ||
➳ Inf. ao. poét. ἐπιπροέμεν, Il. 4, 94.
ἐπιπροΐημι, (ἵημι), gegen Einen vorschicken, τλαίης κεν Μενελάῳ ἐπιπροέμεν ταχὺν ἰόν Il. 4.94, einen Pfeil auf ihn abschicken ; κεῖνον δὴ νηυσὶν ἐπιπροέηκα ἐλθεῖν εἰς Ἀχιλῆα 17.708 zu den Schiffen ; τὸν μὲν ἐγὼ νηυσὶν ἐπιπροέηκο Ἴλιον εἴσω 18.58, auf den Schiffen sandte ich ihn nach Ilios, wie ἄνδρας δὲ λίσσεσθαι ἐπιπροέηκεν ἀρίστους 9.520 ; sp.D.; νημερτέα βάξιν Ἥρη ἐπιπροέηκεν Ap.Rh. 4.1617 ; ἄλλον ἄλλῳ ἐπιπροιείς, Einen nach dem Andern hinwerfend, 3.124 ; Κασπίῃ αἰπὺ ῥέεθρον ἐπιπροΐησι θαλάσσῃ, ins Meer, Dion.Per. 49. – In Od. 15.298, ἔνθεν δʼ αὖ νήσοισιν ἐπιπροέηκε θοῇσιν, ist es (mit ausgelassenem ναῦν) neutral, darauf lossteuern.
†ἐπιπροΐημι
[ἐπι- 11 + προ- 1 + ἵημι1.]
Aor. ἐπιπροέηκα Il. 17.708, Il. 18.58, 439.
3 sing. ἐπιπροέηκε Il. 9.520: Od. 15.299.
Aor. infin. ἐπιπροέμεν Il. 4.94.
- 1
To send forth or let fly (an arrow) at.
With dat.: Μενελάῳ ἰόν Il. 4.94.
- 2
To send forth (a person) on a specified or indicated mission: ἄνδρας Il. 9.520, Ἀχιλλῆα νηυσίν Il. 18.58 = Il. 18.439 (the dat. appears to be sociative, with the . . .).
- 3
To send forth (a person) towards or to.
With dat.: κεῖνον νηυσίν Il. 17.708.
- 4
To steer for, make for.
With dat.: νήσοισιν Od. 15.299.
- 1
ἐπιπροΐημι , aor. ἐπιπροέηκα, inf. ἐπιπροέμεν: let go forth to or at; of sending a man to the war, Il. 18.58, 439; discharging an arrow at one, Il. 4.94; intrans. (sc. νῆα), make for; νήσοισιν, Od. 15.299.
ἐπιπροΐημι
- Ito send forth, Il.; Μενελάῳ ἐπιπροέμεν ταχὺν ἰόν to shoot an arrow at him, Il.
- IIνήσοισιν ἐπιπροέηκε (sc. τὴν ναῦν) he steered straight for them, Od.