ἐπιπρεπής
ἐπιπρεπής, becoming
ἐπιπρεπ-ής, ές,
- becoming, Diotog. ap. Stob. 4.7.62; τὸ ἐ., = foreg. 1, Luc. Im. 7.
ἐπιπρεπής, ής, ές, convenable, Diotog. (Stob. 331, 9); τὸ ἐπιπρεπές, Luc. Im. 7, grâce, décence.
Étym. ἐπιπρέπω.
ἐπιπρεπής, ές, von stattlichem, würdigem Aussehen, anständig, θέσιες καὶ ἕξιες Diot. Stob. fl. 48.61 ; καὶ τῶν ὀφρύων τὸ ἐπιπρεπές Luc. imag. 7, = ἐπιπρέπεια.
ἐπιπρεπής, ές
- becoming:— τὸ ἐπιπρεπές, propriety, Luc. from ἐπιπρέπω