ἰλιγγιάω
ἰλιγγιάω, to be or become dizzy, lose oneʼs head
Could not find ἰλιγγιάσεις in Logeion dictionaries.
ἰλιγγιάσεις aorist active subjunctive 2nd singular, future active indicative 2nd singular of ἰλιγγιάω
ἰλιγγ-ιάω [ῑ],
- become dizzy, lose oneʼs head, as when one looks down from a height, ἰλιγγιῶν ἀφʼ ὑψηλοῦ κρεμασθείς Pl. Tht. 175d; from drunkenness, ψυχὴ ἰ. ὥσπερ μεθύουσα Id. Phd. 79c; ἰ. κάρα λίθῳ πεπληγμένος Ar. Ach. 1218; ἰ. καὶ χασμᾶσθαι Phld. Rh. 2.176S.; from perplexity, ἐσκοτώθην καὶ ἰλιγγίασα Pl. Prt. 339e; ἰ. ὑπὸ τῆς τοῦ λόγου ἀπορίας Id. Ly. 216c; ὑπὸ τοῦ δέους Ar. Ach. 581; ἐπί τινι Luc. Tox. 30; πρὸς τὴν θέαν Hld. 5.6:—also written εἰλιγγιάω, freq. in codd. of Pl., cf. AP 7.706 (Diog.), Plu. Alex. 74; ἰλ- Phld. l.c.; εἰλιγγιάω but ἴλιγγος acc. to Sch. Ar. Ach. 581, Suid. s.v. εἰλιγγιῶ.
ἰλιγγιάω-ῶ [ῑλ]
1 avoir le vertige, être saisi de vertige, Plat. Theæt. 175d; avoir le vertige par l’effet de l’ivresse, Plat. Phæd. 79c ; avec un rég. ἰλ. ὑπὸ μέθης, Clém. 187, être saisi de vertige par l’effet de l’ivresse ||
2 fig. être troublé, bouleversé : ὑπό τινος, Ar. Ach. 581 ; Plat. Lys. 216c ; ἐπί τινι, Luc. Tox. 30 ; πρός τι, Hld. 5, 6, par l’effet de qqe ch. (crainte, stupeur, etc.); abs. ἐσκοτώθην καὶ ἰλιγγίασα, Plat. Prot. 339e, je n’y voyais plus, j’avais le vertige ||
➳ Chez les Att. Plat. Aristoph. etc. εἰλιγγιάω, mieux que la leç. vulg. ἰλιγγιάω.
Étym. ἴλιγγος.
ἰλιγγιάω, am Schwindel leiden, οἱ πάνυ παλαιοὶ ἄνθρωποι ἀεὶ ἰλιγγιῶσι Plat. Crat. 411b, ἡ ψυχὴ ἰλιγγιᾷ ὥσπερ μεθύουσα Phaed. 79c ; übertr., verwirrt, bestürzt sein, ὑπὸ τοῦ δέους τῶν ὅπλων Ar. Ach. 581, vgl. ἰλ. κάρα λίθῳ πεπληγμένος 1218, ἐσκοτώθην καὶ ἰλιγγίασα εἰπόντος αὐτοῦ ταῦτα Plat. Prot. 339e, καὶ χασμάομαι Gorg. 486b, 527a ; ὑπὸ τῆς τοῦ λόγου ἀπορίας Lys. 216c ; Sp., wie Plut., ἐπί τινι, Luc. Tox. 30 ; πρός τι, Hel. 5.6. – Auch εἰλιγγιάω.
ἰλιγγιάω
ἰ_λιγγιάω,
- to be or become dizzy, lose oneʼs head, caused by looking down from a height or by drunkenness, Plat.; by fear, Ar., etc.