ἰλιγγιάω
ἰλιγγιάω, to be or become dizzy, lose oneʼs head
ἰλιγγ-ιάω [ῑ],
- become dizzy, lose oneʼs head, as when one looks down from a height, ἰλιγγιῶν ἀφʼ ὑψηλοῦ κρεμασθείς Pl. Tht. 175d; from drunkenness, ψυχὴ ἰ. ὥσπερ μεθύουσα Id. Phd. 79c; ἰ. κάρα λίθῳ πεπληγμένος Ar. Ach. 1218; ἰ. καὶ χασμᾶσθαι Phld. Rh. 2.176S.; from perplexity, ἐσκοτώθην καὶ ἰλιγγίασα Pl. Prt. 339e; ἰ. ὑπὸ τῆς τοῦ λόγου ἀπορίας Id. Ly. 216c; ὑπὸ τοῦ δέους Ar. Ach. 581; ἐπί τινι Luc. Tox. 30; πρὸς τὴν θέαν Hld. 5.6:—also written εἰλιγγιάω, freq. in codd. of Pl., cf. AP 7.706 (Diog.), Plu. Alex. 74; ἰλ- Phld. l.c.; εἰλιγγιάω but ἴλιγγος acc. to Sch. Ar. Ach. 581, Suid. s.v. εἰλιγγιῶ.
ἰλιγγιάω-ῶ [ῑλ]
1 avoir le vertige, être saisi de vertige, Plat. Theæt. 175d; avoir le vertige par l’effet de l’ivresse, Plat. Phæd. 79c ; avec un rég. ἰλ. ὑπὸ μέθης, Clém. 187, être saisi de vertige par l’effet de l’ivresse ||
2 fig. être troublé, bouleversé : ὑπό τινος, Ar. Ach. 581 ; Plat. Lys. 216c ; ἐπί τινι, Luc. Tox. 30 ; πρός τι, Hld. 5, 6, par l’effet de qqe ch. (crainte, stupeur, etc.); abs. ἐσκοτώθην καὶ ἰλιγγίασα, Plat. Prot. 339e, je n’y voyais plus, j’avais le vertige ||
➳ Chez les Att. Plat. Aristoph. etc. εἰλιγγιάω, mieux que la leç. vulg. ἰλιγγιάω.
Étym. ἴλιγγος.
ἰλιγγιάω, am Schwindel leiden, οἱ πάνυ παλαιοὶ ἄνθρωποι ἀεὶ ἰλιγγιῶσι Plat. Crat. 411b, ἡ ψυχὴ ἰλιγγιᾷ ὥσπερ μεθύουσα Phaed. 79c ; übertr., verwirrt, bestürzt sein, ὑπὸ τοῦ δέους τῶν ὅπλων Ar. Ach. 581, vgl. ἰλ. κάρα λίθῳ πεπληγμένος 1218, ἐσκοτώθην καὶ ἰλιγγίασα εἰπόντος αὐτοῦ ταῦτα Plat. Prot. 339e, καὶ χασμάομαι Gorg. 486b, 527a ; ὑπὸ τῆς τοῦ λόγου ἀπορίας Lys. 216c ; Sp., wie Plut., ἐπί τινι, Luc. Tox. 30 ; πρός τι, Hel. 5.6. – Auch εἰλιγγιάω.
ἰλιγγιάω
ἰ_λιγγιάω,
- to be or become dizzy, lose oneʼs head, caused by looking down from a height or by drunkenness, Plat.; by fear, Ar., etc.