ὀρθρινός

ὀρθρ-ινός, ή, όν, (ὄρθρος)

• later form (Phryn. PS p.93 B.) for ὄρθριος, LXX Wi. 11.22, al.; ὀρθρινὸς οἴχεσθαι AP 5.176 (Mel.); ὀ. δῶρα ib. 7.195 (Id.): neut. pl. as Adv., ὀρθρινὰ παίζειν ib. 12.47 (Id.). [ῐ AP 5.176, 12.47, as in ἠρινός, θερινός, χειμερινός: Arat. 948, AP 6.160 (Antip. Sid.), etc. make ι long, prob. in imitation of ὀπωρῑνῷ which is a metr. necessity in Hom., v. sub voc.]

ὀρθρινός, [ῑ], am frühen Morgen, ὀρθρινὰ παίζων, Mel. 73 (XII.47); ἰχθυβολῆες, Phaedim. 4 (VII.739); ἐκ κοίτης ᾤχετο, Mel. 91 (V.177); φωνή, Antip.Sid. 26 (VI.160), u. öfter in der Anth.; Luc. Gall. 1 ; NT Von Phryn. 51 wird es verworfen, statt ὄρθριος.
[Ι ist bei Mel. kurz.]

ὀρθρινός ὀρθρῐνός, ή, όν ὄρθρος = ὄρθριος, Anth., Luc.