Iuturna
Frieze-Dennison Vergil
Iūturna, ae, f.: a Naiad, sister of Turnus, 12.154, et al.
Jūturna, ae, f. [iuvo],
- a fountain in Latium: Juturna fons est in Italia saluberrimus juxta Numicum flumen, Serv. Verg. A. 12, 139.—
- II Hence, also, a nymph, sister of Turnus, the king of the Rutuli, Verg. A. 12, 146; 154; Ov. F. 2, 585; 606.—Hence, ad Juturnae (sc. aedem), Cic. Clu. 36: Juturnae lacus, in Rome, Ov. F. 1, 708; Lact. 2, 7, 9.
- —Hence, Jūturnālĭa, ium, n., the festival of the nymph Juturna, Serv. Verg. A. 12, 139.
Iūturna, ae, f., eine Quelle in Latium, Nymphe u. Schwester des Turnus (Serv. Verg. Aen. 6, 90), die zu Rom einen Tempel in der 9. Region hatte und der man bes. bei Wassermangel opferte, Verg. Aen. 12, 146 u. 154. Ov. fast. 2, 585 u. 606. Cic. Clu. 101. Arnob. 3, 29: Vergiliana Iuturna, bei Vergil, Apul. de deo Socr. 11. – Nbf. Diūturna, Corp. inscr. Lat. 6, 3095. Vgl. Wissowa Relig. u. Kultus 2. Aufl. S. 222. Anm. 9. – Auch gab es in der Nähe des durch so manche lateinische Sagen geweihten Flusses Numicius im Gebiete von Ardea und Lavinium eine Quelle Iuturna, deren Verehrung weit älter war als die der röm. Juturna, Serv. Verg. Aen. 12, 139. – Nach ihr benannt ist auch der lacus Iuturnae auf dem röm. Forum in der Nähe des Tempels des Kastor u. Pollux, Ov. Fast. 1, 708. Val. Max. 1, 8, 1. Flor. 1, 28, 15. Symm. epist. 1, 89. – Dav. Iūturnālia, ium, n., das Fest der Juturna, Serv. Verg. Aen. 12, 139.
Iuturna
The nymph of a fountain in Latium, famous for its healing qualities, whose water was used in many of the sacrifices. A pond in the Forum, between the temples of Castor and Vesta, was called Lacus Iuturnae. The nymph is said to have been beloved by Iupiter, who rewarded her with immortality and dominion over the waters. Vergil calls her the sister of Turnus. See ad Aen. xii. 139; Varr. L. L. v. 71; Ovid, Fast. i. 463; Arnob. iii. 29.