iuvamen
jŭvāmen, ĭnis, n. [juvo],
- help, aid, assistance (late Lat.), Cassiod. Var. 12, 2; Hilar. in Galat. 64; Aem. Mac. in Cap. de Betonica.
iuvāmen, inis, n. (iuvo) = ὠφέλημα, ὄνησις, (Gloss.), die Hilfe, Boëth. in Cic. top. 5. p. 368, 13 Or. Gregor. epist. 8, 12 u. 20. Cassiod. var. 3, 7, 2 u. 7, 47, 1. Acro Hor. epod. 5, 8.
Hostis.
Curia Justitiæ Juvaminum, in Privilegiis Equitum S. Johannis Hierosol. pag. 38 :
La cour et Chambre de la justice des Aydes,ibidem.
Super facto Juvaminum guerrarum nostrarum, in Lit. ann. 1372. tom. 5. Ordinat. reg. Franc. pag. 604. Invent. Chart. reg. ann. 1482. fol. 55. v° :
Littera, per quam rex donat et concedit dicto domino Ludovico primogenito suo omnes pecuniæ summas, quos receptores domanii et Juvaminum senescaliarum Petragoricensium, Lemovicensium, Xantonensium et gubernationis Rupellæ debent. Juvamina pro filia maritanda,ex Charta ann. 1308. in eod. Invent. fol. 74. Vide Auxilium.