abdicatio
abdicatio, a formal laying down, voluntary renunciation, abdication
abdĭcātĭo, ōnis, f. [abdĭco],
- a renouncing, disowning.
- 1 Jurid. t. t.: hereditatis, Cod. Just. 6, 31, 6: liberorum, disinheriting, ib. 6, 8, 47; Quint. 7, 4, 27; 3, 6, 77; 7, 1, 15; Plin. 7, 45, 46, § 150 al.; cf. Dirksen, Versuch., etc., Leipz. 1823, p. 62 sq.—*
- 2 Polit. t. t., a renunciation of an office, abdication: dictaturae, Liv. 6, 16 fin.
abdicātio, ōnis, f. (abdico), das Sich-Lossagen von jmd. od. etwas; dah. (als gerichtl. u. publiz. t.t.) I) das Verstoßen u. Enterben des Sohnes, alcis, Plin. u. Solin.: mea, Sen. rhet.: absol., Sen. rhet. u.a. – II) das Entsagen, dictaturae, die Niederlegung, Liv.: hereditatis, spät. ICt.
~one,bescyrednesse
per libidinum ~onem presentis vite jucunditatem penitus interimere
~ones proprietatis omnium rerum Christus verbo docuit
essentia est affirmatio; essentia non est ~o
abdĭcātĭō, (16) ōnis, f. (abdico ), ¶ 1 action de déposer une chose, de sʼen démettre : Liv. 6, 16, 8 ¶ 2 exclusion dʼun fils de la famille, exhérédation : Sen. Rhet. Contr. 1, 8, 6 ; Quint. 3, 6, 77 ; 7, 1, 15 ; 7, 4, 10, etc.
- 1. het neerleggen v.e. ambt; ➤ ~ dictaturae;
- 2. (postklass.) het verstoten (en onterven).
abdicatio , onis. f. et, v. abdico
See an image
See an image
abdicātiō ōnis, f
- 1. abdico, a formal laying down, voluntary renunciation, abdication: dictaturae, L.
ABDICATIO
ABDICA´TIO[MAGISTRATUS]