abductio
abductĭo, ōnis, f. [abduco, I.B. 3.].
- A forcible carrying off, ravishing, robbing, Cod. Th. 4, 8, 5, § 5; 11, 10, 1. —
- 2 (Of a woman.) Abduction: in abductione Hesionae, Dares Phryg. 4. —
- IIA retirement, Vulg. Eccli. 38, 20.
abductio, ōnis, f. (abduco), I) das Abführen, u. zwar das gewaltsame, a) in die Gefangenschaft, rusticorum, Cod. Theod. 11, 10, 1: decem tribuum, Sulp. Sev. chronic. 1, 50, 3: absol., Vulg. 3. Esdr. 8, 27: in abductione (Gefangenschaft) esse, Ambros. in psalm. 98; serm. 16. § 15. – b) das Entführen, der Raub, Hesionae, Dar. Phryg. 4: servi, Cod. Theod. 4, 8, 5. § 5. – II) das Abziehen, übtr., die Zurückgezogenheit, Einsamkeit, Vulg. Sirach 38, 20.
quibusdam burgensibus ‥ qui ad ipsius [Edwardi ] liberacionem et ~onem in partes transmarinas, quam optabat, se disponebant
de raptu A. uxoris ejus et ~one cum bonis et catallis ejusdem R.
queritur quod W. ‥ injuste cepit viij boves ‥ et eos abduxit ‥ ad comitatum Buk’; ‥ et W . ‥ defendit injustam capcionem et ‥ ~onem extra comitatum
item xvj vacce et non plures, quia ‥ in morina viij et in ~one per latrones xvj
de ~one marcandiarum ab Anglia
abductĭō, ōnis, f. , action dʼemmener Dar. 4 || expulsion C. Aur. Chron. 5, 1, 2 || captivité : Ambr. Psalm. 98, etc. || retraite, solitude : Vulg. Sir. 38, 20.
- 1. het (met geweld) gevangennemen, wegvoeren;
- 2. ontvoering, roof;
- 3. teruggetrokkenheid, eenzaamheid.