abire

abire [CL] 1 to go away. b to pass. c to die. d to follow a course, behave. ut cuneus votorum compos abiret Aldh. VirgV 1539; Romam abiens, ibi vitam finivit Bede HE IV 12; 10‥ abeuntem, on weg farendan WW; si abierit domum non apprehensus ‥, tamen minister regis eum sequetur DB I 1; amicis ‥ retro abeuntibus et quasi in occulto disparentibus Gir. EH I 5; s1243 in Alemannia multi retro abierunt et adversabantur ei M. Par. Min. II 474.  b tempus abit modicum Wulf. Swith. II 226; nota tibi mundi sit nota: mundus abit Serlo Wilt. 80. 1; cum labor a longo tempore cassus abit Gower VC V 270.  c si ‥ abeat homo viam suam [AS: forōfære] (Quad.) GAS 105; s1109 undecimo Kal. Maii in alterum seculum abiit W. Malm. GP I 66.  d propterea quod ‥ prorsus libidine atque arrogantia preceps abiret Osb. V. Dunst. 28. 2 to resort to or pass under feudal lordship or jurisdiction. quidam liber homo hanc terram tenens et quo vellet abire valens summisit se in manu Walteri pro defensione sui DB I 36 (cf. DB II 96b); si quis foris faciens ibi calumpniatus fuisset, regi emendabat; si vero non calumpniatus abisset sub eo qui sacam et socam habuisset, ille emendam de reo haberet DB I 32. 3 s. dub. textor ‥ cindulas habeat trabales, ‥ trabibus tenorem tele abientibus Neckam Ut. 106.