abitio
abitio, a departure
ăbĭtĭo, ōnis, f. [abeo], a going away, departure.
- I In gen. (ante-class. for abitus), Plaut. Rud. 2, 6, 19 (503); Ter. Heaut. 190.—
- II In partic., = mors, death, acc. to Gloss. ap. Paul. ex Fest. p. 380, 9 Müll.
abitio, ōnis, f. (abeo), das Weggehen, Fortgehen, hinc abitio, Plaut. rud. 503: haec abitio evenit, Ter. heaut. 190. – v. Lebl., solis occasus et abitio, Iul. Val. 3, 26 (17).
ăbĭtĭō, ōnis, f. , départ : Pl. Rud. 503 ; Ter. Haut. 190.
abitiō ōnis, f
- abeo, a departure, T.