abitus
abitus, a departure, removal
abitus , ūs, m.: a departure, 8.214; a passage, or outlet, 9.380. (abeō)
ăbĭtus, ūs, m. [abeo], a going away, departure.
- I Lit., in abstr. (class.): cum videam miserum hunc tam excruciarier ejus abitu, Ter. Heaut. 414; 746; Lucr. 1, 457 and 677; * Cic. Verr. 2, 3, 54, § 125; Plin. 18, 31, 74, § 311 al.—
- II Transf., in concr., the place through which one goes, the outlet, place of egress (as aditus, of entrance): omnemque abitum custode coronant, they surround the outlet with guards, Verg. A. 9, 380; so in plur.: circumjecta vehicula sepserant abitus, barricaded the passages out, Tac. A. 14, 37.
abitus, ūs, m. (abeo), I) der Fort-, Weggang, der Abzug, die Abreise (Ggstz. adventus), eius, Ter.: post abitum huius, Cic.: abitus hirundinum, Plin.: abitus retro, Rückzug, Sil. – insbes., der Rückzug, abitus (Genet.) causae, Sil.: abitus optatus, Sil. – II) meton., der Ausgang (als Ort), Verg.: Plur., Tac.
ăbĭtŭs, (13) ūs, m. ¶ 1 départ, éloignement : Pl. Amph. 641 ; Cic. Verr. 2, 3, 125 ¶ 2 issue, sortie : Virg. En. 9, 380 ; Tac. Ann. 14, 37.
- 1. het weggaan, vertrekken, vertrek; ➤ post abitum huius;
- 2. (meton.) uitgang.
abitus ūs, m
- abeo, a departure, removal: post abitum huius pestis: excruciarier eius abitu, T.—An outlet, way of exit, passage out: abitum custode coronant, V.: vehicula sepserant abitūs, Ta.