abiuro
abiuro, to deny on oath, abjure
abiūrō, āvī, ātus, 1, a.: to swear off; deny upon oath; deny, disavow, 8.263.
ab-jūro, āvi, ātum, 1, v. a. (abjurassit for abjuraverit, Plaut. Pers. 4, 3, 9 (478)),
- to deny any thing on oath: rem alicui. ne quis mihi in jure abjurassit, Plaut. Pers. 4, 3, 9 (478): pecuniam, id. Rud. prol. 14: creditum, Sall. C. 25, 4.—Absol., Plaut. Curc. 4, 2, 10 (496); cf.: mihi abjurare certius est quam dependere, * Cic. Att. 1, 8, 3.—Poet.: abjuratae rapinae, abjured, denied on oath, Verg. A. 8, 263.
ab-iūro, āvī, ātum, āre, eidlich ableugnen, abschwören, pecuniam, Plaut.: munusculum, Cic.: abiuratae rapinae, Verg.: abi. creditum, Sall. – ➳ Archaist. abiurassit = abiuraverit, Plaut. Pers. 478.
ab-iūrō āvī, ātus, āre,
- to deny on oath, abjure: creditum, S.: abiuratae rapinae, V.