abstinens
abstinens, abstinent, temperate, moderate
abstĭnens, entis, P. a., v. abstineo.
abstinēns, entis, PAdj. m. Compar. u. Superl., (v. abstineo), sich (von Unerlaubtem) entfernt haltend, enthaltsam, uneigennützig, esse abstinentem, Cic.: Mummius abstinentissimum virum egit, Liv. epit.: abstinentior caerimonia, Auson. – m. Abl., abstinentissimus rebus venereis, Col.: m. in u. Abl., Iuppiter in una Thetide abstinentior fuit, Lact. – m. Genet., pecuniae, Hor.: neque aliem matrimonii abstinens neque sui custos, Lact.: abstinentissimus alieni, Plin. ep.
abstĭnēns, (13) tis, ¶ 1 part. pr. de abstineo ¶ 2 adj. a) qui sʼabstient, retenu, modéré, réservé : Cic. Off. 1, 144 ; Q. 1, 1, 32 ; b) désintéressé : Cic. Off. 2, 76 ; Planc. 64 ; c) [avec gén.] : pecuniæ Hor. O. 4, 9, 37, indifférent à lʼargent ; alieni abstinentissimus Plin. Min. Ep. 6, 8, 5, désintéressé au plus haut point du bien dʼautrui ; [avec abl.] Col. Rust. 12, 4, 3 || abstinentior Aus. Grat. 66.
- 1. zich onthoudend (van: gen.) [pecuniae];
- 2. onbaatzuchtig.
abstinēns tis, adj.
- P. of abstineo, abstinent, temperate, moderate: esse abstinentem, continere cupiditates: oculos abstinentes habere: animus abstinens pecuniae, H.— Esp., chaste, continent. Hippolytem dum fugit (Peleus) abstinens, H.