abstinens
abstinens, abstinent, temperate, moderate
Could not find abstinentissimus in Logeion dictionaries.
abstinentissimus Adjective: masculine nominative singular superlative of abstinens
abstĭnens, entis, P. a., v. abstineo.
abstinēns, entis, PAdj. m. Compar. u. Superl., (v. abstineo), sich (von Unerlaubtem) entfernt haltend, enthaltsam, uneigennützig, esse abstinentem, Cic.: Mummius abstinentissimum virum egit, Liv. epit.: abstinentior caerimonia, Auson. – m. Abl., abstinentissimus rebus venereis, Col.: m. in u. Abl., Iuppiter in una Thetide abstinentior fuit, Lact. – m. Genet., pecuniae, Hor.: neque aliem matrimonii abstinens neque sui custos, Lact.: abstinentissimus alieni, Plin. ep.
abstĭnēns, (13) tis, ¶ 1 part. pr. de abstineo ¶ 2 adj. a) qui sʼabstient, retenu, modéré, réservé : Cic. Off. 1, 144 ; Q. 1, 1, 32 ; b) désintéressé : Cic. Off. 2, 76 ; Planc. 64 ; c) [avec gén.] : pecuniæ Hor. O. 4, 9, 37, indifférent à lʼargent ; alieni abstinentissimus Plin. Min. Ep. 6, 8, 5, désintéressé au plus haut point du bien dʼautrui ; [avec abl.] Col. Rust. 12, 4, 3 || abstinentior Aus. Grat. 66.
- 1. zich onthoudend (van: gen.) [pecuniae];
- 2. onbaatzuchtig.
abstinēns tis, adj.
- P. of abstineo, abstinent, temperate, moderate: esse abstinentem, continere cupiditates: oculos abstinentes habere: animus abstinens pecuniae, H.— Esp., chaste, continent. Hippolytem dum fugit (Peleus) abstinens, H.