absurde
absurde, inharmoniously
absurdē, adv., v. absurdus.
absurdē, Adv. (absurdus), I) eig., das Ohr zerreißend, grell, unrein, canere, einen grellen (unreinen) Ton anschlagen (v. Musiker), Cic. Tusc. 2, 12. Amm. 21, 1, 13. – II) übtr., unpassend, ungereimt, abgeschmackt, ohne Sinn u. Verstand, agere, Plaut.: alqd absurde dicere, Plaut. u. Cic.: absurde et aspere respondere verbis vultuque, Cic.: imperite absurdeque fictus, Cic.: haud od. non absurde (nicht unwitzig) dixit m. folg. Akk. u. Infinit., Vell. u. Tac.: m. inquit u. direkt. Rede, Vell. 2, 83. – Compar. absurdius, ICt.: Superl. absurdissime, Eccl.
ne limpidissimo Dei nutui ~e nitatur refragari
non ~e possumus dicere ‥
absurdē, (13) ¶ 1 dʼune manière qui détonne : Cic. Tusc. 2, 12 ¶ 2 dʼune manière déplacée : Tac. H. 3, 51 ¶ 3 dʼune manière absurde : Cic. Ac. 2, 36 ; Fin. 2, 21 ; Div. 2, 119 ; Rep. 2, 28 || absurdius Dig. ; absurdissime Eccl.
absurdē
adv.
- absurdus, inharmoniously: canere.—Absurdly, irrationally: fictum: dici potest.