absurditas
absurdĭtas, ātis, f. [absurdus],
- dissonance, incongruity, absurdity, (late Lat.), Claud. Mam. 3, 11; cf. Prisc. Op. Min. 102 Lindemann.
absurditās, ātis, f. (absurdus), I) der widrige Klang, Mißklang, soni, Prisc. part. XII. vers. Aen. 7, 152. – II) übtr., die Ungereimtheit, Augustin. ep. 89, 5; 137, 6 u.a. Eccl.
aliquis [sonus ] propter ejus ~atem respuitur ab audiente
super excessibus dictorum religiosorum, ~atibus et scandalis que obtentu dicte exempcionis indies patenter emergunt
alioquin sequeretur et alia iniquitatis ~as, quod excluderetur collateralis convicinior [(v. l. conjunccio ] et remocior vocaretur
in ~ates hereticales ‥ incidere
sequitur ~as ‥ quod ‥
absurdĭtās, ātis, f. , discordance : Prisc. Vers. Æn. 7, 152 || absurdité : Eccl.