accitus
accitus2, a summons, call
Frieze-Dennison Vergil
accītus, ūs, m.: a summons, call, 1.677; used only in the abl. sing. (acciō)
Could not find accitus2 in Logeion dictionaries. Looking for closest alphabetic form.
accītus, a, um, Part. of accio.
accītus, ūs, m. (only in abl. sing.) [accio],
- a summoning to a place, a summons, a call: magistratus accitu istius evocantur, Cic. Verr. 2, 3, 28, § 68: accitu cari genitoris, Verg. A. 1, 677.
accītus (adcītus), Abl. ū, m. (accio), das Herbeirufen, der Ruf, die Vorladung, m. subj. Genet., accitu istius, Cic. Verr. 3, 68: cari genitoris, Verg. Aen. 1, 677: earum (legionum), Tac. ann. 2, 80: Aureliani, Vopisc. Tac. 13, 3: Idumenaei, Dict. 6, 4.
narrant Plinius et Albertus [] quod ~us avis paradisi tantam habet graciam pulcritudinis corporalis quod nulla avis ei possit ‥ comparari Animal. xxiii
1 accītus, a, um, ¶ 1 part. de accio ¶ 2 adj., importé, dʼorigine étrangère : Tac. Ann. 14, 21 ; H. 2, 3.
2 accītūs, (14) abl. ū, m. , appel accitu alicujus Cic. Verr. 2, 3, 68, sur une convocation, un appel de qqn, cf. Virg. En. 1, 677 ; Tac. Ann. 2, 80.
accītus (1)
- P. of accio.
(accītus (2) ūs), m
- accio, a summons, call; only ablsing.: istius, at his summons: genitoris, V.