accusativus
accūsātīvus, a, um [accuso, prop. belonging to an accusation, hence], in gramm. with or without casus,
- the accusative case, as if the defendant in a suit, Varr. L. L. 8, § 67 Müll. (in the prec. §: casus accusandi); Quint. 7, 9, 10, and all the later writers.—Hence, praepositiones accusativae, i. e. those joined with the accusative, Serv. ad Verg. A. 1, 28 al.
accūsātīvus, a, um (accuso), die Anklage betreffend; dah. als gramm. t.t., casus accus., der Akkusativ od. vierte Fall, Quint. 7, 9, 10 u. spät. Gramm. (bei Varr. LL. 8, 66 casus accusandi).
‘ob’, praepositio ~i casus
quodsi ‘vegeta’ neutrale nomen esset ~o plurali
in Graecis ‥ breviatur ‥ ~us cuma velon , ut ‘Thesea’, ‘Delon’; alias longus est
syx casus: nominativum, genitivum, ‥ accussativum
~ae praepositiones solae quae ina exeunt producuntur, ut ‘intra’
ast ablativus erit ipsi morte nocivus, / accusativus quia non fiet genitivus(
accūsātīvus, a, um, casus Varro L. 8, 67, lʼaccusatif ; [subs. masc., même sens] Quint. 7, 9, 10 ; accusativæ præpositiones Isid. Orig. 1, 13, 1, prépositions gouvernant lʼaccusatif.