About

accuro

accuro, to give close attention to, be careful

ac-cūro (adc.), āvi, ātum, 1, v. a. (arch. accurassis = accuraveris, Plaut. Ps. 4, 1, 29 (933); id. Pers. 3, 1, 65 (393)), to take care of, to do a thing with care.
  • I In gen. (in Plaut. and Ter. very often; more rare in the class. per., partic. in the verb. fin.; while the P. a. occurs very often in Cic., see below).
          • α With acc.: prandium alicui, Plaut. Men. 1, 3, 25 (206): quod facto est opus, id. Cas. 3, 3, 25 (587): rem sobrie aut frugaliter, id. Pers. 4, 1, 1 (449) al.: melius adcurantur, quae consilio geruntur, quam quae sine consilio administrantur, Cic. Inv. 1, 34, 58: virtus et cultus humanus sub tecto adcurantur, id. Fr. in Col. 12 praef.: barbam, Lampr. Heliog. 31.—
          • β Absol.: ergo adcures: properato opus est, Plaut. Mil. 3, 1, 210 (805), v. Ritschl a. h. l.—
          • γ With ut or ne: omnes bonos bonasque adcurare addecet, suspicionem et culpam ut ab se segregent, Plaut. Trin. 1, 2, 42 (80); so with ut, Ter. And. 494; with ne, id. Hec. 738.—
  • II Esp.: adcurare aliquem, to treat one carefully, regale a guest, Plaut. Ep. 5, 1, 55 (661).
  • —Hence, accūrātus, a, um, P. a., prepared with care, careful, studied, elaborate, exact (never of persons, for which diligens is used; syn.: meditatus, exquisitus, elaboratus, politus): adcurata malitia, a studied artifice, Plaut. Truc. 2, 5, 20 (467): adcuratae et meditatae commentationes, Cic. de Or. 1, 60, 257: adcuratius et exquisitius dicendi genus, id. Brut. 82, 283: adcuratissima diligentia, id. Att. 7, 3 al: adcuratum habere = adcurare, to take care, be at pains, Plaut. Bac. 3, 6, 21 (550). —Adv.: accūrāte, carefully, nicely, exactly (syn.: diligenter, studiose, exquisite), Cic. Att. 16, 5; id. Parad. 1, 4; id. Brut. 22 al.—Comp., id. Att. 8, 12; Caes. B. G. 6, 22; Auct. B. Alex. 12.—Sup., Cic. Fam. 5, 17; Nep. Lys. 4, 2.

Saved

Recent