aceratus
ăcĕrātus, a, um, adj. [acus, ĕris],
- mingled with chaff: lutum, Fest. p. 20, and 187 Müll.; cf. Non. 445, 14.
† ăcĕrătus, a, um, adj., =
- ἀκέρατος, without horns: cochleae, Plin. 30, 6, 15, § 46 dub. (acc. to others, ăcērătae = ἀκήρατοι, complete).
acerātus, a, um (v. acus, eris), mit Spreu vermischt, caenum, Lucil. sat. 9, 47: lutum, Paul. ex Fest. p. 20, 10. u. p. 187, 7. Non. 445, 21.
ăcĕrātus, a, um (acus 1), mêlé de paille : Lucil. Sat. 325 ; Non. 445.