addubito
addubito, to entertain a doubt, incline to doubt, hesitate, be uncertain
Could not find addubitato in Logeion dictionaries.
addubitato Verb: perfect passive participle neuter dative singular, Verb: perfect passive participle neuter ablative singular, Verb: perfect passive participle masculine ablative singular, Verb: perfect passive participle masculine dative singular, Verb: future active imperative 2nd singular, Verb: future active imperative 3rd singular of addubito
ad-dŭbĭto, āvi, ātum, 1, v. n. and a., pr., to incline to doubt, to begin to doubt (in Cic. several times, but never in his orations).
- I To be in doubt, to doubt; constr.
- α With de or in aliqua re: de quo Panaetium addubitare dicebant, Cic. N. D. 2, 46, 118: de legatis paululum addubitatum est, Liv. 2, 4: in his addubitare turpissimum est, Cic. Off. 3, 4, 18.—
- β With pron., or num, an, etc.: ut addubitet, quid potius dicat, Cic. Or. 40: addubitavi, num a Volumnio senatore esset, id. Fam. 7, 32: an hoc inhonestum necne sit, addubites, Hor. S. 1, 4, 124; so Liv. 8, 10; cf. Drak. ad Liv. 2, 4, 7: illud addubitat, utrum, etc., Nep. Con. 5, 4 (acc. to Br. ad h. l.: to leave it undecided; cf. with dubitare, Cic. N. D. 1, 1).—
- γ With acc., to be doubtful of a thing, to call in question: si plus adipiscare, re explicata, boni, quam addubitata mali, Cic. Off. 1, 24, 83; so id. Div. 1, 47, 105.—
- δ With inf., to hesitate: aptare lacertos addubitat, Sil. 14, 358.—
- ε Absol.: eos ipsos addubitare coget doctissimorum hominum tanta dissentio, Cic. N. D. 1, 6, 14; Liv. 10, 19, 13; Plin. Ep. 2, 19, 1.
ad-dubito, āvī, ātum, āre, sich zum Zweifel hinneigen, etwas (einigermaßen) in Zweifel ziehen, einigen Zweifel hegen, einiges Bedenken tragen, etwas schwanken, Anstand nehmen, beanstanden, de od. in alqa re, od. m. folg. num, an, utrum, utrum... an, Cic. u.a. – m. Dat., dicto meo, Macr. sat. 7, 12, 10. – m. folg. Infin., aptare lacertos addubitat, Sil. 14, 358 sq. – m. allg. Acc., illud addubito, utrum... an etc., Nep.: quod ego addubito, Ascon.: aber res addubitata, angezweifelte, beanstandete, Cic. – m. indir. Fragesatz, ut addubitet, quid potius aut quo modo dicat, Cic. – absol., Cic. de nat. deor. 1, 14. Liv. 10, 19, 13.
See: addubitare
addŭbĭtō, (13) āvī, ātum, āre, intr., pencher vers le doute, douter ; de aliqua re, douter de qqch. : Cic. Nat. 2, 118 ; [avec interr. ind.] Cic. Or. 137 ; [avec num ] Cic. *Fam. 7, 32, 1 || [emploi tr. au part. pf. passif] : addubitato augurio Cic. Div. 1, 105, lʼaugure ayant été jugé douteux, cf. Off. 1, 83.
ad-dubitō āvī, ātus, āre,
- to entertain a doubt, incline to doubt, hesitate, be uncertain: paulisper addubitavit, an, etc., was in doubt whether, etc., L.: illud addubitat, utrum, etc, leaves in doubt, N.: parumper, an, etc., Cu.: re addubitatā, left undecided.