adhortatio

ădhortātĭo, ōnis, f. [adhortor],

• an exhortation, encouragement (class.): omissa nostra adhortatione veniamus ad eorum sermonem, * Cic. de Or. 2, 3, 11: cum clamore comprobata adhortatio esset, Liv. 4, 38; 9, 13; Curt. 3, 11, 9; Plin. 8, 42, 65, § 159; Quint. 11, 3, 64; Suet. Aug. 94 al.

adhortātio, ōnis, f. (adhortor), die Aufmunterung, Mahnung (Ggstz. dehortatio, Diom. 464, 19), adh. capessendi belli, Liv.: litterae erant adhortatione plenae, Liv.: omissā nostrā adhortatione ad eorum, quos proposuimus, sermonem disputationemque veniamus, Cic.: prae clamore poscentium pugnam nulla adhortatio imperatoris audita est, Liv.: mutuā adhortatione firmati, Curt.: adhortatio invicem (gegenseitige) totam alacri clamore pervasit aciem, Liv.: προτροπή adhortatio ad aliquam rem est, Iul. Rufinian. de fig. sent. § 35. – Plur., Liv. 3, 27, 6. Plin. ep. 1, 8, 11: Ggstz. dissuasiones, Sen. ep. 94, 39.

adhortatio [CL] , exhortation. c625 divinae fidei calor ejus intelligentiam tuarum ~onum frequentatione succendat (Lit. Papae) Bede HE II 11.

ădhortātĭō, (12) ōnis, f. , exhortation : Cic. de Or. 2, 11 ; [avec gén. obj.] capessendi belli Liv. 31, 15, 4, exhortation à entreprendre la guerre.

adhortatio , onis. f.
勸。

Suggest a Translation
See an image

adhortātiō ōnis, f

• adhortor, an encouragement, exhortation: nostra: clamore conprobata, L.: invicem, L.: mutua, Cu.—Plur., L.