adhinnio
ăd-hinnĭo, īvi, or ĭi, ītum, 4, v. n., to neigh to or after.
- I Lit., constr. with dat. and acc., also ad and in with acc.: fortis equus visae semper adhinnit equae, Ov. Rem. Am. 634; cf. id. A. A. 1, 208; Plin. 35, 10, 36, § 95.—Hence, of lewd persons, Plaut. Fragm. ap. Mai. p. 19; Prud. ap. Symm. 1, 57: aliquem, August. de Mor. Manich. 2, 19: in aliquam, Arn. 4, p. 135: so, ad aliquam, Vulg. Jer. 5, 8 al.—
- II Fig., to strive after or long for with voluptuous desire: admissarius iste ad illius orationem adhinnivit, gave his passionate assent to, expressed his delight in, etc., Cic. Pis. 28, 69: virginis delicatas voculas, Ap. Met. 6, 28, 5.
ad-hinnio, īvī, ītum, īre, zuwiehern, anwiehern (bes. aus Geilheit), v. Pferden, equo, Ov. u. Plin.: visae equae, Ov.: equulam, Plaut. – übtr., v. geilen Menschen, alci, Plaut. fr. u. Spät.: alqm u. ad od. in alqm, Spät.: sic ad illius hanc orationem adhinnivit, ut non magistrum virtutis, sed auctorem libidinis a se illum inventum arbitraretur, Cic. Pis. 69.
ădhinnĭō, (14) īvī, ītum, īre, ¶ 1 intr., hennir à qqn ou qqch. : equo Plin. 35, 95 ; Ov. Ars 1, 280, hennir à la vue dʼun cheval ; ad illius hanc orationem adhinnivit Cic. Pis. 69, il poussa des hennissements [il eut des transports de joie] aux propos que tenait ce philosophe ¶ 2 tr., equolam Pl. Cist. 307, hennir à une cavale.
- 1. toehinniken [equae; equulam];
- 2. (v. personen) smachten, snakken naar (m. dat.; acc.; ad; in m. acc.) [ad hanc orationem].
adhinnio , is, ivi vel ii, itum, ire. n. 4.
馬呌。— equo 牝嗚牡馬。— ad orationem ejus 大讚人論。
Suggest a Translation
See an image
馬呌。— equo 牝嗚牡馬。— ad orationem ejus 大讚人論。
Suggest a Translation
See an image
ad-hinniō īvī, —, īre,
- to neigh to, whinny to: equo, O.—Fig.: ad orationem, i. e. expressed delight.