adiuto
adiuto, to help zealously, serve, aid, assist
Could not find adiutabo in Logeion dictionaries.
adiutabo Verb: future active indicative 1st singular of adiuto
adjūto, āvi, ātum, 1, v. freq. [adjuvo] (ante-class.; esp. in Plaut. and Terence, and in later Lat.),
- to help, to be serviceable to, to assist: aliquem, Att. ap. Non. 424, 2: istocine pacto me adjutas? Plaut. Ps. 1, 1, 81 (83); id. Cas. 3, 3, 17 (579); id. Truc. 2, 5, 26 (473); 2, 7, 8 (558): Pamphilum, Ter. And. 209; id. Heaut. 416; 546; id. Ad. prol. 16; id. Phorm. 34: funus, id. ib. 99.—With two acc.: id adjuta me, quo id fiat facilius, Ter. Eun. 150.—With dat. pers.: adjuta mihi, Pac. ap. Don. ad Ter. Ad. prol. 16; cf. Ruhnk. ad Ter. Hec. 359.—Also on a coin: deus adjuta Romanis, Eckh. D. N. 8, p. 223: saltem nobis adjutāsses, Petr. Sat. 62, 11 —Pass.: adjutamur enim atque alimur certis ab rebus, Lucr. 1, 812.
adiūto, āvī, ātum, āre (Frequ. v. adiuvo), jmd. od. etw. mit allem Eifer unterstützen, zu fördern suchen, mit allem Eifer jmdm. od. bei etw. beistehen, alqm, Acc. tr. u. Komik.: regem adversus populum, Gell. 6, 3, 3: rem publicam, Ps. Sall. ad Caes. 2, 12, 4: funus, alci onus, Ter.: voluntatem alcis, Gell.: m. Acc. pers. u. allg. Acc. rei, id, amabo, adiuta me, Ter. eun. 150: si tu nos aliquid adiutare potes, Cic. fr. E. X I, 3 M.: u. bl. adi. alci, Petr. 62: absol., Pacuv. fr., Komik, u. Varr. – ➳ Arch. Nbf. adiouto, Corp. inscr. Lat. 1, 1290.
adiūtō āvī, —, āre, freq.
- adiuvo, to help zealously, serve, aid, assist(old or late): senem, T.: funus, to aid in, T.: eis (pueris) onera adiuta, help them carry, T.: id adiuta me, T.