aestimator
aestimator, one who values, an appraiser
aestĭmātor, ōris, m. [aestimo].
- One that estimates a thing according to its extrinsic value, a valuer, appraiser: frumenti, Cic. Pis. 35 fin.: callidi rerum aestimatores prata et areas quasdam magno aestimant, id. Par. 6, 3.—
- II Trop., an estimator or valuer of a thing according to its intrinsic worth (while existimator is a judge): nemo erit tam injustus rerum aestimator, qui dubitet, etc., Cic. Marcell. 5: justus rerum aestimator, id. Or. 41: immodicus aestimator sui, Curt. 8, 1 al.
aestimātor, ōris, m. (aestimo), der Schätzer, Abschätzer, I) einer Sache nach ihrem äußern Werte, der Taxierer, rerum, Cic. parad. 6, 51: frumenti, Cic. Pis. 86. – II) der Würdiger, Ermesser u. Anerkenner einer Sache nach ihrem wahren innern Werte, incautior fidei, Liv.: immodicus sui, Curt.: beneficiorum tuorum parcissimus, Plin. pan. 21.
aquae Creator atque ~or universitatis
~or,æhtere
sicut modestus ~or asseruit
æstĭmātŏr, (12) ōris, m. , celui qui estime, qui évalue : ¶ 1 frumenti Cic. Pis. 86, taxateur du blé ¶ 2 appréciateur : Plin. Min. Pan. 21 ; Liv. 34, 25, 8 ; Curt. 8, 1, 22.
aestimātor ōris, m
- aestimo, one who values, an appraiser: frumenti.—One who esteems: sui, Cu.: incautior fidei, L.