aetatula
aetatula, a tender age
aetātŭla, ae, f. dim. [aetas],
- a youthful, tender, or effeminate age: in munditiis, mollitiis deliciisque aetatulam agere, Plaut. Ps. 1, 2, 40 (171): integra, Caecil. ap. Gell. 2, 23, 10 (Com. Rel. p. 52 Rib.): in primis puerorum aetatulis, Cic. Fin. 5, 20, 55: monuit, ut parcius aetatulae indulgeret, Suet. Claud. 16 (cf. Galb. 20: cupide fruaris aetate tuā).
aetātula, ae, f. (Demin. v. aetas), das Kindesalter, in primis puerorum aetatulis, Cic. de fin. 5, 55. – bes. das weichliche-, od. das frische Jugendalter (s. Lorenz Plaut. most. 208 u. Pseud. 168. Halm Cic. Sest. 18. Hildebr. Apul. apol. 2), vexatores aetatulae suae, Cic.: parva aetatula, Anthol. Lat.: prima illa aet. sua, Cic.: dum tibi nunc haec aetatula est, in senecta male querere, Plaut.: quis vostrarum fuit integrā aetatulā? Caecil. fr.: ut parcius aetatulae indulgeret, sich den jugendlichen Ausschweifungen seltener hingab, Suet.: talis aetatula, solche Jugend = ein so junges, frisches Mädchen, Apul.: aetatulam meam illusit, Apul.
tenerrima ~a infantis
ejus ~e pusio
in ~a infancie
non sexui parcentes vel parvulorum ~e
ætātŭla, (14) æ, f. , âge tendre : Cic. Fin. 5, 55 ; Har. 42.
- 1. kindertijd, jeugd;
- 2. (meton.) (Apul.) jeugdig iemand.
Ætatunculaeditum apud Murator. Vide in hac voce.
aetātula ae, f dim.
- aetas, a tender age.