amaricare

amaricare [bibl.] , to make bitter. b (fig.) to embitter (w. anger or grief). c to be embittered. continua salsedine fluvius influens ~atur Gir. TH II 2; ~atur os Gilb. VII 311 v. 1; vitis amara nimis quam primus amaricat hostis Garl. Tri. Eccl. 79.  b invidia ‥ excitati contra suum abbatem, in tantum ~ati sunt ut ‥ dominum suum ‥ proderent Asser Alf. 96; s1087 cum raperet suis sua ‥, in intimis cordium ~abantur et tabescebant H. Hunt. HA VI 39; 1120 non audeo ‥ cor vestrum in nos ~are (Lit. archiep.) Eadmer HN 332; s1191 licet ‥ fuerimus ‥ exacerbati, cum oblationes sepulture redierint ‥, ~atum animum nostrum dulcorabunt Gerv. Cant. I 83; 1222 nolentes hujusmodi vexationibus eorum Sabbati ~ari quietem (Lit. Papae) Reg. Newbattle 243; 1297 nostra ex hoc †amaritantur intrinseca Reg. Cant. I 177; 1424 contra consilium Achitophel volentis dulcedinem ~asse in odium Bekynton I 280; c1430 ~atam doloris materiam quam intus geritis in visceribus Reg. Whet. II 425.  c 1198 magis ac magis dolorum ~ante et accrescente cumulo Ep. Cant. 492.