amoveo
amoveo, to move away, take away, remove
Frieze-Dennison Vergil
Could not find amotumque in Logeion dictionaries.
amotumque Verb: perfect passive participle masculine genitive plural, Verb: perfect passive participle neuter genitive plural, Verb: perfect passive participle neuter nominative singular, Verb: perfect passive participle neuter vocative singular, Verb: perfect passive participle neuter accusative singular, Verb: perfect passive participle masculine accusative singular, Verb: supine of amoveo
- I In gen. (class.): me exinde amovit loco. Plaut. Truc. 1, 1, 64 (85): Ubi erit empta, ut aliquo ex urbe (eam) amoveas, id. Ep. 2, 2, 94 (274): testem hanc quom abs te amoveris, Ter. Hec. 694: Age, tamen ego hunc amovebo, id. Ad. 553: illum ex istis locis amove, Cic. Att. 1, 12: juvenes amoverunt eum, Vulg. Act. 5, 6: lex Porcia virgas ab omnium civium corpore amovit, Cic. Rab. Perd. 4, 12: Ille est amotus, Plaut. Bacch. 4, 8, 64 (905): amoto custode, Prop. 1, 11, 15: amotis longius ceteris, Curt. 7, 1: alia amovimus ab hostium oculis, Liv. 5, 51: imagines ex bibliothecis amovere, Suet. Calig. 34; id. Caes. 68; id. Ner. 47.—Hence: se amovere, to retire, withdraw: te hinc amove, off with you! Ter. Phorm. 566: e coetu se amovissent, Liv. 3, 38: qui memet finibus umquam amōrim Ausoniae, Sil. 17, 224: statuit repente recedere seque e medio quam longissime amovere, Suet. Tib. 10.—Trop. of abstract ideas, to put away, cast off, etc.: segnitiem amove, Plaut. As. 2, 1, 6 (254): suspitionem ab aliquo, id. Trin. 3, 3, 54 (782): socordiamque ex pectore, id. Ps. 1, 2, 11 (142); so, crapulam, id. ib. 5, 1, 35 (1280): amoto metu, Ter. And. 181: qui istum amorem ex animo amoveas, id. ib. 307: opinionem, id. ib. 510: misericordiam, Vulg. 2 Macc. 6, 16: amove malitiam a carne, ib. Eccl. 11, 10: bellum, Liv. 5, 35: amoto quaeramus seria ludo, jesting aside, Hor. S. 1, 1, 27 al.—Poet., of time, to take with itself: quaecumque vetustate amovet aetas, * Lucr. 1, 225.—
- II Esp.
- A In and after the Aug. per., to take away by stealth, to steal (euphemist. for furari, furtum facere): boves Per dolum amotas, Hor. C. 1, 10, 10: si filia familiares res amoverit, Dig. 25, 2, 3: aliquid ex heredidate, ib. 29, 2, 70 al.—
- B In post-Aug. prose (perh. only in Tac.), to banish: amotus Cercinam quattuordecim annis exilium toleravit, Tac. A. 1, 53: in insulam, id. ib. 4, 31: Cretam, id. ib. 4, 21: aemulationis suspectos per nomen obsidum amovere, id. ib. 13, 9; 14, 57.
➳ forme sync. amorim Sil. 17, 223.
- 1. wegdoen, verwijderen; ➤ Porcia lex virgas ab omnium civium Romanorum corpore amovit; locus a conspectu amotus; alqm ab altaribus ~; exercitum ab urbe circumsessa ~; amoto patre in afwezigheid v.d. vader;
- 2. (poët.; postklass.) afnemen, ontstelen [boves];
- 3. (Tac.) verbannen [alqm in insulam];
- 4. afwenden, verdrijven, afwentelen [bellum; terrorem; culpam ab alqo de schuld van iem. afwentelen; suspicionem ab adulescente];
- 5. (ihb. bij het spreken) weglaten, terzijde, erbuiten laten; ➤ amolior et amoveo nomen meum; amoto ludo in ernst.
推開。 移。充發。偷。— virgas a corpore civium 廢棍刑。
Suggest a Translation
See an image
- ab + moveo, to move away, take away, remove: testem abs te, T.: virgas a civium corpore: alia ab hostium oculis, L.: illum ex istis locis. — Esp., with pronreflex., to take oneself off, retire, withdraw: hinc te, T.: e coetu se, L.— To get away, abstract, steal: boves per dolum amotas, H.—To remove by banishment, banish: amotus Cercinam, Ta.: iudicio senatūs, Ta.—Fig., to lay aside, set aside, get rid of: amoto metu, T.: amoto ludo, jesting apart, H.: bellum, avert, L.: odium, invidiam.
-
…, tamen in rem fore credens univorsos appellare et cohortari in abditam partem aedium secedit atque ibi omnibus arbitris procul amotis orationem huiusce modi habuit Ni virtus fidesque vostra spectata mihi forent, nequiquam opportuna res cecidisset ; spes magna ,…
Sallust, Catilina
-
…unda alternae facilis cedere lympha manu, quam vacet alterius blandos audire susurros molliter in tacito litore compositam ut solet amoto labi custode puella, perfida communis nec meminisse deos non quia perspecta non es mihi cognita fama, sed quod…
Propertius, Elegies
-
…res diverberet ictu aut intus penetret per inania dissoluatque, nullius exitium patitur natura videri. Praeterea quae cumque vetustate amovet aetas, si penitus peremit consumens materiem omnem, unde animale genus generatim in lumina vitae redducit Venus, aut…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…servari oportere popularis vero tribunus pl. custos defensorque iuris et libertatis Porcia lex virgas ab omnium civium Romanorum corpore amovit, hic misericors flagella rettulit ; Porcia lex libertatem civium lictori eripuit, Labienus, homo popularis, carnifici tradidit…
Cicero, pro Rabirio Perduellionis Reo
-
…illum et proprium sensum doloris mei, quem tamen vos communem semper vobis mecum esse duxistis, a sententia dicenda amovebo, ad ulciscendi tempora reservabo. quattuor sunt provinciae, patres conscripti, de quibus adhuc intellego sententias esse dictas…
Cicero, de Provinciis Consularibus
-
…animi ad expetendas domestici sanguinis poenas excitavit ; Saturninum, quod in annonae caritate quaestorem a sua frumentaria procuratione senatus amovit eique rei M. Scaurum praefecit, scimus dolore factum esse popularem ; Sulpicium ab optima causa profectum Gaioque Iulio…
Cicero, de Haruspicum Responso
-
…fuit. totum investiga, cognosce, perspice et nebulonem illum, si quo pacto potes, ex istis locis amove. huius sermonis Valerius auctorem Cn. Plancium nominabat. mando tibi plane totum ut videas cuius modi sit .…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…contumelia careat. in obsequio autem, quoniam Terentiano verbo lubenter utimur, comitas adsit, assentatio vitiorum adiutrix procul amoveatur, quae non modo amico, sed ne libero quidem digna est ; aliter enim cur tyranno, aliter cum…
M. Tullius Cicero, De Amicitia
-
…plus sibi mercedis ex fundo refectum sit, deinde, cum audierit eas res quibus fundi fructus et cultura continetur amotas et venditas, summo supplicio vilicum adficiat et secum male actum putet item populus Romanus, cum audit pluris decumas…
Cicero, in Verrem